Χλόη

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1. ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ\n\nΚοντένι. 16:40.\n\nΗ μέρα σχεδόν τελείωσε.\n\nΗ Χλόη βγήκε από το κολέγιο μαζί με τη Βίκυ. Περπατούσαν αργά στον δρόμο, γελώντας και σχολιάζοντας τον καθηγητή που σήμερα, για πολλοστή φορά, κατάφερε να τους δώσει εργασίες για μια ολόκληρη εβδομάδα.\n\n- Ορκίζομαι, νομίζει ότι δεν έχουμε άλλη ζωή, - γέλασε η Βίκυ.\n\n- Γιατί, έχεις; - η Χλόη χαμογέλασε.\n\n- Τώρα πια, όχι.\n\nΤα κορίτσια ξέσπασαν σε γέλια.\n\nΦαινόταν πως ήταν μια εντελώς συνηθισμένη μέρα.\n\nΗ Χλόη δεν υποψιαζόταν καν ότι σε λίγα λεπτά όλα θα άλλαζαν.\n\nΈξω από μια μικρή καφετέρια, η Βίκυ σταμάτησε.\n\n- Θέλω καφέ. Έρχεσαι μαζί μου;\n\n- Όχι, θα πάω σπίτι.\n\n- Χλό-η...\n\n- Εντάξει, για πέντε λεπτά.\n\nΜπήκαν μέσα.\n\nΜετά από λίγα λεπτά, η Χλόη βγήκε πρώτη. Έβγαλε το τηλέφωνό της και κοίταξε την οθόνη.\n\n16:52.\n\nΕκείνη τη στιγμή, κάποιος έπεσε κατά λάθος πάνω στον ώμο της.\n\nΤο τηλέφωνο παραλίγο να της πέσει από τα χέρια.\n\n- Συγγνώμη, - ακούστηκε μια αντρική φωνή.\n\nΗ Χλόη σήκωσε τα μάτια της.\n\nΜπροστά της στεκόταν ένα αγόρι που δεν είχε ξαναδεί ποτέ στη ζωή της.