โคลอี้

บทที่ 1: วันที่ควรจะเป็นวันธรรมดา\n\nคอนเตนี. 16:40 น.\n\nวันทั้งวันเกือบจะสิ้นสุดลงแล้ว\n\nโคลอี้เดินออกมาจากวิทยาลัยพร้อมกับวิกกี้ พวกเธอเดินไปตามถนนอย่างไม่รีบร้อน พลางหัวเราะและนินทาอาจารย์ที่วันนี้ยังคงมอบหมายงานโปรเจกต์มหาศาลมาให้ทำตลอดทั้งสัปดาห์\n\n"ฉันสาบานเลย เขาคงนึกว่าพวกเราไม่มีชีวิตส่วนตัวอย่างอื่นให้ทำแล้วมั้ง" วิกกี้หัวเราะ\n\n"แล้วเธอมีเหรอ?" โคลอี้อมยิ้มถาม\n\n"ตอนนี้ไม่มีแล้วล่ะ"\n\nเด็กสาวทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน\n\nดูเหมือนว่ามันจะเป็นวันธรรมดาที่ไม่มีอะไรพิเศษ\n\nโคลอี้ไม่รู้เลยว่า อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป\n\nวิกกี้หยุดเดินที่หน้าคาเฟ่เล็กๆ แห่งหนึ่ง\n\n"ฉันอยากกินกาแฟจัง เธอจะเอาด้วยไหม?"\n\n"ไม่ล่ะ ฉันจะกลับบ้านเลย"\n\n"โคลอี้... นะๆๆ"\n\n"ก็ได้ ห้านาทีนะ"\n\nพวกเธอเดินเข้าไปข้างใน\n\nไม่กี่นาทีต่อมา โคลอี้เดินออกมาเป็นคนแรก เธอกระชับโทรศัพท์ในมือแล้วมองดูหน้าจอ\n\n16:52 น.\n\nในจังหวะนั้นเอง ใครบางคนบังเอิญเดินมาชนไหล่เธออย่างจัง\n\nโทรศัพท์เกือบจะหลุดจากมือ\n\n"ขอโทษครับ" เสียงผู้ชายดังขึ้น\n\nโคลอี้เงยหน้าขึ้นมอง\n\nตรงหน้าเธอคือชายหนุ่มที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยในชีวิต